hepimiz bu köleliğe gönüllü razıyız.
ne garip bir hapisliktir bu.

kendi kalbimizin prangalarına gülerek boyun eğdiğimiz
bir tür büyü.
acısıyla tatlı, yokluğu ile dolu, varlığı ile yakan bir büyü.
her anı, her nefesi esir alır ve insanı kendi kalbinde tutsak eder.


insan ruhunun en kudretli ve en zalim efendisidir özlem.
kendini teslim ettiği bir sarayda kendi arzularının tutsaklığında yaşadığı bir mahkûmluktur.
kem yakar, hem besler, hem boğar, hem de sarar.

acıyı sevebilme,
yokluğu taşımayı göze alabilme ve yine de umut etmeyi sürdürebilme gücünü verir insana.


ve insan,
o çocuk gülüşlerini o atlasın üzerine birer mühür gibi basarken
aslında kendi iç dünyasının delta ovalarını sonsuz bir gökyüzüne açar.

ve bir yalnızlık türü ki,
ne kalabalıklar doldurabiliyor, ne tesadüfler tamir edebiliyor.

''senden başka kimseyle kimleyemedim kimimi''


sesin,
evimin duvarlarında asılı kalmış eski bir tablo gibiydi.
ne zaman baksam rengi biraz daha soluyor
ama çerçevesi hala sapasağlam..

eyvallah Taylan hocam.
iyi dileklerimle .

“Özlemin içinde K/öleyim…” şiiri, sevdanın özgürlük ve kölelik ekseninde derin bir içsel yolculuğa dönüştüğünü çok çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Her dizede özlemin hem tatlı hem acı yönü, hem direnç hem teslimiyetle harmanlanmış; kuş metaforuyla duyguların uçuşu ve sınırları öylesine güzel ifade edilmiş ki, okuyanı hem geçmişe hem de zamansız bir hissiyatın içine çekiyor.

“Ve insan, vuslatı özgürlükte, özlemi zamanın köleliğinde öğrenir; her sevda, hem direnç hem teslimiyet ister. Bir tek senin gölgenin altında hem özgürlüğe aç hem de özlemine köle kalmak, işte gerçek sevdanın ölçüsüdür.”

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

özgürlük çocuklara hastı, onların gülüşleri, duyguları , zamanı her şeyi özgürdü, tıpkı bizim çocukluğumuzda olduğu gibi, büyümek ise bir zindana adım adım yaklaştıran eylem, aşkın esareti sardığında, kemiğine, iliğine, nefesine kadar hapsoluyordu insan, kendine ait değildir adeta hiç bir uzvun hiç bir hissedişin, hep sevdiğinin gölgesinde nefes alırsın.

ah ayrılık , dört başı mamur yalnızlık, lime lime eder seni, gerçekten sevdiyse yüreğin, hasret esen rüzgar, içine çektiğin hava, dokunduğun eşya, gözünün iliştiği her kare ... özlemin oluşturduğu bir kalenin içine hapseder seni.

Senden başka
Kimseyle
Kimleyemedim kimimi

der iç feryadının sesini dinlersin kendinde,

her zaman ki gibi usta bir kalem ve samimi içten duygularla hem aşkına özlemini hem özgürlüğe olan açlığını anlatan enfes bir şiirle buluşturdu bizi şairim, tebrik ederim, çokça sevgi ve saygı ile.