Bir kibrit çakıyorum karanlığa,
ellerim soğuk değil, öfkeden sıcak.
Bu şehir bana küsmüş olabilir
ama benim hâlâ tutanaklarda adım yazıyor.
duvarlarım kanamasın diye.
Silahımı cebimde taşıyorum,
bozuk para gibi,
gerektiğinde çıkarıp masaya vuruyorum.
Bak diyorum,
bu da benim gerçeğim,
paslı ama vaz geçilmez değil.
Bir bıçak gibi kesiyorum geceleri,
sessiz, iz bırakmadan.
Ama sabahı biliyorum,
çünkü en çok körler inanır güneşe.
Ben inanmam,
hem de canımın en çok yandığı yerde.
Annemin suskunluğu var omzumda,
babamın yarım kalan cümleleri.
Hepsini bir ezgi yapıp
rüzgâra bıraktım,
Savrulursa savrulsun diye.
Umudu saklamıyorum artık,
gizli bir silah gibi taşıyorum.
Gerektigi yerde meydana çıkar
ve tam kalbine sıkarim hayatın.
Çünkü biz
yenilmeyi kabul etmedik,
sadece beklemeyi bildik.
Ve bekleyenlerin umudu
Kalbin en tenha yerindedir .