Sana biriktirdiğim ne varsa,
Hepsini bir uçurum ağzından kustum dünyaya.
Avuçlarımda kalan bir avuç soğuk keder,
Tenimde yankısı dinmeyen o dilsiz sızı.
Seni bir ekmeği bölüşür gibi safça beklemiştim,
Varlığınla doyup, yokluğunla eksileceğimi bilmeden.
Oysa gökyüzü hiç bu kadar tavan gibi çökmemişti üstüme,
Ve yollar hiç bu kadar sokağa çıkma yasağı gibi kalmamıştı.

İçimde bir yerlerde bir fay hattı kırıldı,
Sesi dünyayı yıktı da, senin uykun bölünmedi.
Bir hayali gerçek sanmanın ağır bedeli bu;
Kendi celladının bıçağını her sabah bileyen o kör itaat.
Sesin, paslı bir çivi gibi çakılı kaldı zihnimde,
Söktükçe kanatan, durdukça zehirleyen bir hatıra.
Hangi kelimeye sığınsam altı uçurum,
Hangi cümleyi kursam öznesi hep o korkunç terk ediliş.

Artık şehirler bile dar geliyor bu hüsrana,
Sokak lambaları yüzüme birer mahkeme ışığı gibi vuruyor.
Suçum; senin o sığ sularında okyanus aramaktı,
Cezam; kendi içimde verdiğim o bitmek bilmez idam kararı.
Sana dair ne varsa bir pas lekesi ruhumda,
Çitiledikçe büyüyen, temizledikçe tenimi soyan.
Sen bir kuşun kanadını sevdiğini söylerdin ama,
Gökyüzünü ona dar eden o kafesi ellerinle ördün..

Ekmek kırıntılarıyla beslediğim o umutlar öldü,
Açlıktan değil, senin o tok cümlelerinin ağırlığından.
Şimdi her sofrada bir kişilik boşluk değil,
Kocaman bir "hiçlik" oturuyor başköşede.
Bir kuyunun dibinde bağırır gibi geçti günlerim,
Kendi sesimden başka kimseye ulaşamayan o boşluk.
Sen yukarıda güneşi izlerken, ben aşağıda,
Senin bıraktığın o karanlığın haritasını çiziyordum.

Hangi duaya el açsam avuçlarımda bir yangın,
Hangi tövbeye sığınsam kapısında senin kilitlerin.
Affetmek, kendime ihanet etmek gibi geliyor artık,
Bu yüzden bu öfkeyi bir muska gibi taşıyorum boynumda.
Gidiyorum, başladığım o dilsiz ve kimsesiz yere,
Ayaklarımda senin vurduğun o ağır prangalarla.
Yol uzun değil belki ama yüküm çok ağır,
İçimde senin öldürdüğün o çocuğun soğumuş bedeniyle.

Artık ne bir bekleyiş ne de bir sitem bu,
En çok da seni değil, seni "sen" sanan kendimi vurdum bu gece.
Bana bıraktığın bu yıkıntı için sağ ol,
Kendi mezarını sırtında taşıyan bir ölü bıraktın geride.

Cemre yaman