ARDIMDA KALANLAR

Bir gün beni de Azrail gelip alacak,
sessizce, vaktini hiç şaşırmadan…
Ne alkış olacak arkamdan
ne de büyük vedalar.
Sadece kalbimin durduğu yerde
dünya bir anlığına eksilecek benden.

Bir gün beni de Azrail gelip alacak,
ardımda yazdığım şiirler kalacak;
kimi bir gecenin en karanlık saatinde okunmuş,
kimi bir kalbe merhem olmuş,
kimi de sadece bir çekmecede
sarı bir sayfa olarak unutulmuş…
Ama hepsi benimdi,
hepsi içimden kopup gelmişti.

Ardımda yüreğine dokunduğum insanlar kalacak,
belki adımı tam hatırlamayan,
ama bir cümlemi hiç unutmayan…
Bir sözümle ayağa kalkan,
bir susuşumda kendini bulan,
bir dizede gözleri dolan insanlar.
Beni ben yapan da
işte onlardı belki.

Bir gün beni de Azrail gelip alacak,
ve kimsenin dokunmadığı yaralar kalacak geride.
Adı konmamış acılar,
kimseye anlatılmamış sızılar…
Gülüşümün arkasına sakladığım,
“iyiyim” deyip geçtiğim yaralar.
Onlara ben bile geç kalmışken,
kim nasıl dokunsun…

Ne evim kalacak ardımda,
ne eşyalarımın anlamı olacak.
Bir mezar taşı,
birkaç hatıra,
belki bir de
“iyi bir insandı” cümlesi…
İnsan en çok buna muhtaçmış giderken.

Bir gün beni de Azrail gelip alacak,
ben giderken hayat kalmaya devam edecek.
Ama bir şiirim birinin yoluna ışık olursa,
bir cümlem bir yüreği tutarsa,
bir susuşum birini incitmemişse…
İşte o zaman
boşa yaşamamışım diyeceğim.

Bir gün beni de Azrail gelip alacak…
Ve ben ardımda
çok şey değil,
az ama gerçek şeyler bırakmış olmayı dileyeceğim:
Bir dua,
bir şiir,
bir de kalbe değmiş
dürüst bir iz...
#MehmetYETEK
#GeceyeBirşiirBırakalım