Biz,
Bir öğretmenin gölgesinden geçerken bile
İçinden dua geçen çocuklardık.

Adını yüksek sesle söylemeye çekinen,
Bakışını yere indirip
Kalbini hizaya sokan bir nesil…

Saygıyı öğretmediler bize,
Biz onu iliklerimize kadar yaşadık.

Şimdi…
Aynı sınıflar, aynı tahtalar,
Ama başka bir dünya kurulmuş içinde.

Öğretmen konuşuyor,
Ama söz ağırlığını yitirmiş.
Cümleler uçuyor havada,
Hiçbir yere değmeden,
Hiçbir kalbe inmeden…

Hitaplar gevşek,
Sınırlar silik,
Mesafe yok…
Ve en acısı;
Artık utanmak da yok.

Peki kim kırdı bu dengeyi?

Bir yerde sistem mi çürüdü,
Yoksa biz mi unuttuk öğretmeyi saygıyı?

Çocuk mu değişti,
Yoksa büyüyenler mi küçüldü?

Bilmiyorum…
Ama bildiğim bir şey var:

Bir zamanlar
Bir öğretmenin tek bakışıyla
Dünyasını düzelten çocuklar vardı.

Şimdi ise
Bir öğretmenin bin sözüyle
Yerinden kıpırdamayan kalpler…

Ve biz…
İki zamanın ortasında kalmış,
Eskiyi özleyen
Yeniye yabancı bir suskunluk…

Soruyorum kendime her gün:
Biz mi fazlaydık o yıllarda,
Yoksa şimdi bir şeyler eksik mi?

#MehmetYETEK