Şiirin Adı: Çık Gel
Şairi: Mimoza
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Kalburabastı Efendi Hazretleri sahneye bastonunu tak tak vurarak girer…
Cübbesinin eteğini hafifçe toplar, boğazını temizler ve söze girer:

— Destur verdiniz ya, artık tutulmaz bu efendi!

Efendi der ki:
Bu şiir öyle “çık gel” deyip kapıdan çağrılan cinsten değil; evin içini bekçi gibi tutan hasretin tutanağıdır.
Serçe demiş ya şair… Kartal beklememiş; uçmayı beceremeyen, ürkek, çekingen bir serçeyi beklemiş.
İşte sevdanın terbiyesi burada başlar Hazretim!

Efendi bir adım atar:
— Yatağa dokunmamış… perdeye ilişmemiş…
Bu artık aşk değil, ev içi müze bekçiliği.
Fotoğraf aynadaysa, fincan masadaysa, çiçek hâlâ kokuyorsa…
Bu ev değil, bekleyişin karargâhı.

Bastonla yere bir daha vurur:
— “Şimdi ne yedi, karnı tok mu?” diye düşünen yürek var ya…
İşte orada akıl izne çıkmış, gönül nöbeti devralmıştır.
Bu hâle doktor çare bulamaz; ancak gelen serçe kapıyı çalar!

Efendi hafifçe gülümser:
— “Sen gel ben kapıda bekliyorum” demek tehlikelidir.
Kapıda bekleyen insan, bir gün kapı olmayı öğrenir;
her gelene açılır, ama kimseye girmez.

Son sözünü söyler:
— Bu şiir bağırmaz; usul usul bekler.
En zor sevda da budur: gürültüsüz, zamana saygılı, serçenin yolunu gözleyen…

Vesselam.

— “Beklemek, zamanın değil; niyetin sınavıdır.”
— “Sevda, aceleyle değil; sadakatle yürür.”