Bu şiir, mimozanın zarif ve narin varlığını hem doğayla hem de duygularla bütünleştiren, hüzünlü ama tatlı bir beklenti ve özlem duygusu taşıyor. Sarının sıcaklığı ve çiçeğin sessizliği, kaybedilen bir şeyin ardından kalan boşluğu ve sessiz bekleyişi çok güzel hissettiriyor. Özellikle “Ah mimoza biliyorum sen de sessiz sedasız bir gün çekip gideceksin” dizesi, geçiciliği ve kayıp duygusunu derinleştiriyor; şiir hem görselliği hem de duygusal yoğunluğu başarıyla harmanlamış.
Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum.Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

güzel teşbihlerle örülmüş çok güzel bir şiirdi kaleminden okuduğum.. asil yüreğine sevgilerimi bırakıyorum.. sevgimle*

Bu şiir, "Mimoza"yı hem doğanın en narin, en erken uyanan çiçeği olarak hem de kaybedilen bir sevgilinin, dönmeyen bir hasretin simgesi olarak öyle içten, hüzünlü bir dille anlatıyor ki, okurken insan göğsünde bir sarı ağırlık hissediyor. Mimoza burada sadece bir bahar habercisi değil; sarı gülücükleriyle tebessüm eden, mis kokusuyla sokağı baştan başa boyayan, ama bir gün sessizce çekip gidecek bir "misafir" gibi resmedilmiş. O hazırlıksız, niyetsiz geliş, bahçe duvarından sarkan hali... Hepsi o ani, beklenmedik sevgiyi çağrıştırıyor tıpkı mimoza çiçeğinin kışın sonlarında, henüz karlar erimeden patlayan sarı patlamaları gibi.

Şiirin ilk bölümü doğaya, bahara, ışığa selam veriyor: Sabahın ilk ışıkları alnından öpüyor, göz ucuyla tebessüm ediyor, doğayı mis kokusuyla selamlıyor. Bu saflık, masumiyet dolu bir bakış. Sonra "Ahh ne de güzel yakışmış / Sarı sarı odalar gibi" dizesiyle birden içe dönüyor; sarı renk artık bir oda gibi kapalı, hapsedilmiş bir hüzün alanı oluyor. Sezen Aksu'nun "Sarı Odalar" şarkısındaki o terk edilmişlik, unutulmuşluk hissiyle örtüşüyor sanki sarı odalarda duramamak, unutamamak gibi.

Asıl vurucu kısım ise hasret ve ayrılık bölümü: Gidenler dönüyor (sığırcıklar, leylekler), mevsimler barışıyor ama "o" barışmıyor. Hangi dağın ardında kaldı, unuttu bizi... Bu dizeler, klasik Türk şiirindeki "giden sevgili" temasını modern, samimi bir dille yeniden canlandırıyor. Mimoza'ya sır açmak, gölgesinde çay içmek, muhabbet etmek istemek ne kadar naif, ne kadar çocuksu bir rica! Ama mimoza da gidecek, sessiz sedasız... Ve şair yine köşe başında ikisini (mimozayı ve onu) bekleyecek. Son dizedeki "Sırrımı söyleme kimselere.. Mimoza" ise şiire müthiş bir mahremiyet, bir emanet hissi katıyor; mimoza artık sadece çiçek değil, tek sırdaş, tek tanık.

Dil sade, konuşur gibi; tekrarlanan "Ahh mimoza", "Nasıl da güzelsin" gibi iç çekişler şiire şarkı gibi bir ritim veriyor. Hüzün ağır ama abartısız; umutsuzluk var ama kin yok, sadece özlem ve kabulleniş. Bahar gelirken bile kışın kalbi taşıyan bir şiir bu – mimoza gibi erken açan, erken solan bir aşkın ağıtı.
kalemine, ruhuna sağlık.
🌼🙏☕✍️

Emeğinize yüreğinize sağlık
Mahir kaleminizi yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Adı gibi güzeldi şiirde...

Tebrik ederim, sevgilerimle

Anlatımı okuyucu içine çeken güzel bir şiir...
Yüreğinize sağlık... saygılarımla...

"Niyet siz sokağı baştan başa"

Acaba bu dize oturmamış mı? Yoksa ben mi anlayamadım! Çelişkiye düştüm

Çok güzeldi, zevkle okudum. Mimoza ile dertleşmek, çok özel bir duygu ve bunu çok iyi yansıtmışsınız
Selam duam ve hürmetlerimle efendim
Hayırlı geceler

“Sarı sarı odalar gibi”

biraz minik serçe esintisi de şiire ayrı bir tat katmış
güzeldi şiir