Şiirin Adı: Ney Diyor!
Şairi: Murat Kahraman Murâdî
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Selam ile…

Molla Kalburabastı Efendi Hazretleri sözü aldı mı, “şey diyenle ney diyenin” arasındaki farkı kaşla göz arasında ortaya koyar. Bu şiir, laf kalabalığıyla hakikat arasındaki mesafeyi kamıştan bir ney kadar ince ama bir o kadar da keskin anlatıyor. Altı kelimenin üçü “şey” olanların hâline bakıp da, neyin gerçekten ne dediğini hatırlatıyor.

Şair öyle bir noktadan yakalamış ki meseleyi; zikir saymayan tesbihçiler, Hû deyip doymayan ama ayak kayınca suçu yola atanlar, vazifeyi bırakıp “vay” demeyi marifet sananlar… Kalburabastı Efendi burada hafifçe öksürür ve der ki:
— Tesbih elde, gönül cepte kalınca; zikir değil, sayım yapılır evlat!

Şiirin en güzel tarafı, bileni bilenle, bilmeyeni “ney diyor?” diye ortada bırakan o irfanlı tavırdır. Kapıyı çalmaktan çok, kapıyı açanın kıymetini bilmek; dünyayı verip Hakk’ı alabilmek… İşte bu, neyin sesiyle lafın gürültüsünü ayıran çizgidir.

Bu şiir, kuru nasihat değil; hem ders verir hem gülümsetir. Neyin kamıştan çıkıp gönle değen sesiyle, boş sözün havada kalan uğultusunu yan yana koyar. Kalburabastı Efendi’nin terazisinde bu şiir, “söyleyen çok, anlayan az” kefesinde ağır gelir.

Vesselam.

“Her ses söz değildir; ama her söz, gönülden çıkmadıkça ses bile olamaz.”
“Zikir sayıyla değil, niyetle tamam olur.”