Şiirin Adı: İn Aşağı Kavaktan
Şairi: Emine Balı Oğuz
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Selam ile…

Kalburabastı Efendi Hazretleri bu şiiri okur okumaz mehteri çağırdı; ama davulu yukarı değil, aşağı kavaktan çaldırdı!
Bu ne güzel bir halk hicvi, bu ne leziz bir dil şenliği… Karadeniz ağzının mizahı, güncel derdin tam göbeğine öyle bir oturtulmuş ki; gülüyorsun ama gülerken dişin de biraz sızlıyor.

Doğalgaz “error”, konak donmuş, asansör hep eksiye basıyor; memleketin hâli özetle eksi kat demokrasi, artı kat sabır!
Şair öyle bir yerden vuruyor ki; “yalanı nasin ataysun?” sorusu artık retorik değil, resmî sorgu maddesi olmuş.

Kalburabastı Efendi der ki:
— Bülbül buz yutmuşsa, şakıyıştan hayır gelmez evlat; önce sobayı yakacaksın, sonra nutku!

“Bir cacık etmeyisun” dizesi ise şiirin mührü olmuş. Ne vaat var, ne icraat; ama nağra bol, ah çok, sabır ise tükenmek üzere… Tam da bu yüzden şiir, gülmeceyle tokadı aynı anda indiriyor. Ne küfür var ne bağırış; sadece irfanlı bir “Lâ havle” çekişi…

Bu şiir, mizahın süslü salonlarda değil, halkın mutfağında piştiğini bir kez daha gösteriyor. Kalburabastı terazisinde bu eser:
%70 kahkaha, %30 ibret, üstüne bolca akıl serpilmiş çıkıyor.

Vesselam.

“Gülmek, bazen en ciddi itiraz biçimidir.”
“Taşlama, akılsızın değil; aklı yanmışın dilidir.”