RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Efendilerin Üzerindeki Fazlalıkları Emanete Bırakma Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri salonun kapısına büyükçe bir tabela astı: SOYUN BAKALIM! Daha yerine oturmadan koridorda izdiham başladı. Kalburabastî bağırdı: Yahu nereye kaçıyorsunuz? Murâdî Bey elbisenizi istemiyor; makamı, kibri, maskeyi, yalanı soyun diyor! Gerçi şiirde Yiyin, sayın, doyun, tüyün diye gelmiş; son kıtada Soyun deyince ben de biraz tedirgin oldum. Altı kıtadır efendileri hazırlaya hazırlaya getirmiş, finalde toplu aramaya almış!

Ozan Duranoğlu Köşesi’nde Diyetisyen Şaban, ilk iki kıtayı okuyunca tartıyı meydana çıkardı: Yiyin efendiler, yiyin bakalım; doyun efendiler, doyun bakalım... Efendim bunları tartalım mı? Kalburabastî itiraz etti: Tartı bunların kilosunu ölçer Şaban, iştahını ölçemez! Murâdî Bey Havada, karada, içinde kiler diyerek öyle bir açık büfe kurmuş ki adam dünyayı yemiş, kileri de tatlı niyetine istiyor. Doyacak olsalardı ikinci kıtaya kalmadan doyardılar zaten!

Âşık Feymani Köşesi’nde Seyahat Acentesi Müdürü Muzaffer, Tüyün efendiler, tüyün bakalım dizesini görünce bilgisayarı açtı: Kaç kişilik bilet kesiyoruz? Kalburabastî sordu: Nereye? Muzaffer cevap verdi: Şiirde adres belirtilmemiş. Kalburabastî güldü: Tek yön kes! Yalnız bagaj hakkı verme. Götürecekleri servetin hangisinin kendilerine ait olduğunu tespit edene kadar uçak kalkmaz. Fazla bagaj ücretini görünce zaten yarısı memlekette kalır!

Ozan Dermani Köşesi’nde Güvenlikçi Hayri, Kartla giriliyor her katlarına dizesinde kart okuyucuyu kapının önüne koydu: Efendim kartı olmayan giremez. Kalburabastî cebini yokladı: Bende yok.
O zaman siz de giremezsiniz.
Vatandaş?
O hiç giremez.
Kalburabastî kaşlarını çattı: Peki kim giriyor?
Hayri fısıldadı: Efendiler.
Kalburabastî masaya vurdu: Tam Murâdî'nin anlattığı düzen! Millet binayı yapıyor, vergisini ödüyor, kapıya gelince kart soruyorlar. Efendiler asansörle çıkıyor, vatandaş aşağıdan binanın kaç kat olduğunu sayıyor!

Kalburabastî Efendi Müsavidir müdür ile hademem / Yerle gök birleşse zulme he demem dizelerine geldiğinde şiirin mizahının altındaki asıl damarı gösterdi: Murâdî'nin derdi şahıs değil; imtiyaz, kibir, sömürü ve zulüm. Müdürle hademeyi insanlık terazisinde eşitlemesi şiirin en sağlam taraflarından biri. Sonra da Soyun bakalım diyerek makamı, kartı, mührü, gösterişi çıkarıp geriye insan kalıyor mu, ona bakmak istiyor.

Birden kapıya döndü: Hayri, efendileri içeri al! Ama girişte ceketleri değil unvanları emanete bırakacaklar. Makam dışarıda, kart dışarıda, mühür dışarıda, kibir dışarıda!

Hayri biraz sonra geri geldi: Efendim, kimse içeri girmedi.

Kalburabastî şaşırdı: Niye?

Her şeyi çıkarınca bazıları ortada kalmadı efendim!

Kalburabastî şiiri kapattı:

İşte Murâdî, ben de tam bundan korkuyordum!

Özün sözü budur. Vesselam.

İnsanı makamından soyduğunda geriye kalan şey, gerçek servetidir.
Adaletin kapısında kart geçmez; orada müdürle hademenin giriş şifresi aynıdır: insan olmak.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri – Celil ÇINKIR / Delibal