ŞİİRLERİ YAKTIM!

Hâlâ tütüyor mu duman ve sâir
Yaktığım olmuştur binlerce şiir

Yüreğime çektim şiirlerimi
Dumanıyla yudum tüm kirlerimi

Kaybolmasın diye geçen zamanda
Kendim yaktım onu yazdığım anda

Yanmayınca şiir yürek kavrulmaz
İçimde dumanı, tütmez savrulmaz

Sarmıştı şiire hep rûy-i zemin
Bir şiir sardım da yaktıydım demin

Neler yazdığımı bilirim dostum
Bilmişlik olmadı, olamaz kastım

Yaşamıyor saydım kızdıklarımı
Gördüm ve yaşadım yazdıklarımı

İşim olmaz hayâl ile mal ile
Yol yürümem öyle çürük dal ile

Kim ne derse desin eser ortada
Alın teri kalmaz, kalmaz ortada

Okunması derdim değil şiirin
Ferhat dağı delmez olmasa Şirin

Dertsiz olan kimse asıl şaşkındır
Zaten derdim başımdan da aşkındır

Okumasın kimse bana mavalı
Bırakın da çoban çalsın kavalı

Ne haddime benim ağalara lâf
Sonuçta ölüm var, veyahut itlaf

Kimisi tersinden kimi düz gider
Gizli açık her şey kâmilen kader

Tapınsınlar o kocaman yalana
Ne tapındım ne tepindim olana

Bu işin içinde zulmü ilan var
Neme lazım demem lazım olan var

Arkadan da konuşuyor yüreksiz
Kim ne demiş kime demiş gereksiz

Kirâmen Kâtibîn yazar nöbette
Utanmazlar utanmazlar elbette

Alçaklara konamazlar, uçarlar
Nedendir ki adaletten kaçarlar

Gönülleri yükseklerde alçakça
Gönül neye konar bu mudur hak’ça

Evrilir mi çevrilir mi adalet
Tez gelenler işte ancak dalâlet

Mülküne de temele de ellemem
Hani mülkün temeli ya, bilemem

Yemeli mi, demeli mi, anlamam
Adalet yok ise zaten dinlemem

Yaktım şiirleri tüter dumanı
Zayi olmaz her şey, gelir zamanı.

Murat Kahraman Murâdî
18.08.2026/İst.