Geceyi bu kadar erken tanımazdım,
Karanlık adımı bilmezdi.
Kalbim bu kadar sessiz atmazdı,
Ben böyle değildim.

Gülüşüm vardı,
Sebebi sorulmazdı.
Sabahlar acele etmez,
Umut geç kalmazdı.

Aynaya baktığımda
Yabancı görmezdim kendimi.

Sonra sen oldun,
Her şey yerinden oynadı.
Gitmedin sadece,
Beni de değiştirdin.

Ben böyle değildim
Sessiz, yorgun, kırık.
Bir adın yetiyordu
Dünyamı dağıtmaya artık.

Ben böyle değildim
Bu kadar eksik,
Bu kadar yalnız.
Ne yaptın bana söyle,
Bu hâlim bana yabancı
Artık...

Kadehler masumdu bir zaman,
Sadece sohbet içindi.

Şimdi her yudum,
Yokluğunun izi.
Gece uzadıkça
Kalbim daralıyor
Eskisi gibi...

Yordun…
Beni de hayallerimi de.
Gittin…
En sakin yerimden.

Ben böyle değildim,
Geceyle bu kadar yakın.
Uyku bile temkinli artık
Rüyalarım hep yarım kaldı.

Ben böyle değildim,
Kendimden kaçan...
Bir insan sevince
Bu kadar mı dağılır?

Eğer bir gün hatırlarsan
Beni bıraktığın hâlimle,
Bil ki o adam;
Artık yok,
Onu sen aldın giderken
Yerine sessizlik koydun...

Ben böyle değildim,
Ama artık buyum.
Adını söylemesem de
Her şey de sen varsın.

Ben böyle değildim,
Belki yine olurum.
Ama senden sonra,
Aynı ben olmam, olamam...

Ben böyle değildim…
Ama sen vardın...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(21 Ocak 2026)