Bir ben var ki benden içeri,
Gözleri kalbimin izi…
Her bakışı gönlüme işlenen
Kırmızı bir mühür gibi durur;
Ben sustukça o mühür daha da parlar.

İçimde senden kalan bir nefes var,
Her sabah uyandıran, her gece saklayan.
Dışımda bir adım yürürüm belki
Ama içimde binlerce adım
Senin sesine doğru atılır.

Ben seni gecemin en sessiz yerinde taşırım;
Yalnız karanlığın duyduğu o yerde…
Orada kalbim kabuk kabuk soyulur
Ve içinden sen çıkar,
Yeni bir ışık gibi kanatlanan.

İçimin derin kuyularına sorarım bazen:
“Kim var orada?”
Her cevap senin sesinle döner bana;
Çünkü içimde konuşan her yankı
Senin kırmızıya çalan nefesindir.

Bir ben daha var içimde, benden gizlenen;
Seninle çoğalan, seninle eksilen.
Öyle ki hangi duaya yönelsem
Duanın ilk harfi sen olur,
Son harfi de sana döner.

Bir rüzgâr eser içimde durmadan,
Adını sürükleyen kızıl bir rüzgâr…
Benim diye bildiğim hangi duygu varsa
Sen dokununca değişir,
Sen değiştirince ben yeniden olurum.

Gözlerin büyütür içimdeki şehirleri;
Her sokak senin adınla kıvrılır.
Ben yürürken ayaklarım bile şaşırır yönünü,
Çünkü hangi yoldan gitsem
Varacağım kapı hep senindir.

Bazen bir gece vakti sorarım kendime:
“Bende kalan nedir?”
Cevap hep aynıdır:
“Senin gölgende yanan bir ben
Ve senden içeri gömülmüş bir sessizlik.”

Bir nar misali açılır içim
Her hatıranda;
Taneler birbiri ardınca sana dökülür.
Ben görünürde bir sızı taşırım,
Ama o sızı bile sen kokar.

Kalbimin kıyısında bekleyen bir hayal vardır;
Hiç solmayan, hiç eksilmeyen…
O hayalin yüzü sendir,
Sesi sendir,
Işığı da benim içimdeki sonsuzluğundur.

Her gece içimden biri çıkar
Ve seni aramaya koyulur.
Ben uyusam bile o uyumaz;
Çünkü beni benden ayıran çizgi,
Senin kalbime uzanan yoldur.

Ve bil ki bendeki her kapı
Seninle açılır, seninle kapanır.
Bir ben var ki benden içeri;
O ben, senin adını taşıyan
Kırmızı bir sırdır hâlâ.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(20 Ocak 2026)