Şehre gelenlerin ilk durağı olan,
Bir kenar mahallede geçti çocukluğum,
Göçtüğümüz şehri yenme amacında değildik,
Beraberliğe razı haldeydik,
Bir süre akraba yanında süren bir yaşam,
Söylenmeler ve çatık kaşlar arasında,
Sonra başımızı sokacak bir ev,

Ev dediysek;
Üzerine çatı kondurulmuş dört duvar,
Kışın rüzgar üflüyor her bulduğu delikten,
Hele birde yağmur yağdımı,
Elde kovalar köşe kapmaca oynuyoruz,
Maşallah akıtmayan yeri yok,

Başkan kızdı bir ara kazın dedi sokakları,
En ufak yağmurda her yel göl,
Nasıl mutluyuz koşuştururken,
Sanki arabası taşlandığından değil,
Biz oynayalım diye kazdırmış,
Başkan sokakları,

Elimde kahve, boydan boya uzanan,
Penceremin camına çarpan damlaların,
Dans edişini ve aşkını ilan edercesine,
Yaptıkları serenatı,
Ve her damlada ıslanan aşkımızı,
Göklerin bile bizim için ağladığını,
Bunları yazmak isterdim,
Fakat peşimi bırakmıyor gerçeklerim,