Yaşım daha on yedi,
Nerde akşam orda sabah,
İş güç desen hak getire,

Bazen inşaatta amelelik,
Bazen karpuz indiriyoruz,
Bir Fargo kamyonun kasasından,

Hele biri yere düştümü karpuzlardan,
Değmeyin keyfimize,
Bir ton küfür yesekte biliriz,
Ortadan yarılmış karpuzun bize verileceğini,

Yevmiye anca yetiyor biricik parasına,
Ve de olmazsa olmaz cigaramıza,
Yanına üç beşte nevale düzdükmü,
’Yeter daha ne olsun’ derdi Mehmet,

Cigaramız kaliteli yalan yok,
Şarap gibi ucuza kaçmıyoruz,
Mehmet, her dumanın ardına,
’Kadınlar kaliteli sigara seviyor’ cümlesini ekler mutlaka,

Olmaz dedi sonra babam,
Bir fabrikada işe soktu,
Alıyorum en asgarisinden maaşımı,
Sayıyorum her ay birazını,
Garip anamın avuçlarına,
Nasıl mutlu oluyor,
Sanki dünyaları vermişim gibi,
Görmemiş tabi benim o güne kadar,
Beş kuruşu tutup kulağından,
Eve getirdiğimi,

Yine biricik içmeye devam,
Fakat bu sefer mezemiz sağlam,
Maaşın azlığını konuşuyoruz mesela,
Patronun aç gözlülüğünü,
Sade bizimkinin değil alayının,

Sonra biraz kafa çakır olunca,
Bir küfür patlatıp şarkılarla dağıtıyoruz,
Sade bizimkine değil alayına,
Her gün aynı ziyanlık,
İşe git eve gel sonra yine aynısı,

Düşünüyorum da o kırılan karpuz kadar,
Hiçbir şey mutlu etmiyor,
Çok geride kaldı; düşündükçe bile,
Tebessüm ettiren o günlerimiz,