Nihal,

Artık gül kokan ellerinde bir lâl oldum,
Ne sen anlatabiliyorsun,
Ne ben anlayabiliyorum.
Bu, bir duâya dönüşen suskunluğumuz.

Dokunduğun her yerde
Bir belirsizlik başlıyor.
Bir sır oluyoruz, bir muamma…
Senin derin bakışların,
Beni bir “âlem”e çekiyor,
Ama o âlemin kapısı
Senin dudağında sallanan bir kelime.
O kelimeyi söylemiyorsun,
Çünkü temasımız, söylenmeden önce
Zaten kırılıyor.
Belirsizlik, örtülü bir şal gibi
Sarınıyor tenimize,
Dokunuşlarımızı
Bir tahmine dönüştürüyor.

Her şeyi açık etmeye çalıştıkça,
Kelimeler hesaplı düşüyor aramıza.
“Seni seviyorum” derken bile
Bir an duraklıyor dilim,
Acaba bu sefer,
Gerçekten hissediyor muyum?
Yoksa bu döngüyü kırmak için mi
Söylüyorum?
Belirsizlik, sevgiyi soluklaştırıyor,
Tutkumuzu zarif bir matemate dönüştürüyor.
Arzunun kendisi,
Ulaşılmaz bir “meczup” oluyor.
Özlem, bir zikir gibi tekrarlanıyor,
Anlamı giderek buharlaşıyor.

Ve işte o ironi, Nihal…
En net olmayı ararken,
Daha da koyulaşıyor sis.
Seni tamamen bilmek istediğimde,
Sen, bir “sır” olup uzaklaşıyorsun benden.
Bu arayış, bizi
“Hiçlik” denizinde
Birbirine hasret iki yolcu yapıyor.
Yaklaştıkça uzak,
Dokundukça belirsiz,
Sevdikçe daha az sahip olduğumuz…

Aşk, bu döngüde
Mistik bir ıstırap.
Temasımız, iki yalnız ruhun
Aynı kaderde yanması.
Seninle her an,
Bir “fenâ” hâli yaşıyorum:
Yok olup var olmanın,
Var olup yok olmanın
Tasavvufî ızdırabı…

Bu döngü kırılmadıkça,
Biz, birbirimizin “mânâsı”nda kaybolmuş,
Anlamı tükenmiş birer “harf”iz.
Ve suskunluğumuz,
En şiirsel, en erotik, en trajik
İletimiz olarak kalacak…