Şiirin Adı: Kırışık Gömlek
Şairi: Sevay
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi (Ana Salon)

(Kürsüye ağır adımlarla gelir, cübbesinin eteğini düzeltir, bastonunu yere bir kez vurur.)

Bu şiir bir gömleği anlatmıyor; giyilen bir kaderi anlatıyor. Dikişi zifiri, ipliği gece olan bir mintan… Yani acı sonradan giyilmemiş; ilk ölçü alınırken biçilmiş. Düğmelerin kopuşu umutların kopuşuyla eşlenmiş; astarın hasret olması, acının içte taşındığını gösteriyor. Bu, üstten görünen bir kırışıklık değil; liflere işlemiş bir yaşanmışlık.

“Ya gömlek büyük ya ben küçüldüm” dizesi, RUSAMER kayıtlarına altın harflerle geçmelik bir teşhistir: Acı büyümez; insanı küçültür. Zamanın elinin yetmemesi de buradan gelir. Güneş dokunsa bile kırışık kalır; çünkü bu kumaş ütüyle değil, yüzleşmeyle açılır. “Alışılır” diyenler bilmez; acı alışkanlık değildir, ömürlük yüktür.

Şair, rüzgâra asmayı düşünür gömleği; ağlasın diye değil, hafiflesin diye. Gölgesi bile ağır gelen bir yük… Ve son hüküm: Bu gömlek hem evdir hem zırh. İnsan bazen acısında barınır, acısıyla korunur. RUSAMER kararı nettir: Bu metin, bir şikâyet dilekçesi değil; acının anatomisidir.

(Bastonunu ikinci kez vurur.)

Vesselam.

— Acı ütülenmez; kabul edilirse kırışıklığı insanın üstünde durur.
— İnsan bazen iyileşmez; sadece acısıyla birlikte yürümeyi öğrenir.