ses yok..
ama kalbim duyuyor sesini
karanlığın içinden yürüyen
yumuşak bir melodiyim artık
her nota
söylenmemiş bir cümlenin gölgesi
havada asılı kalan
kırık bir nefes
siyah , beyaz tuşlar
geceye uzanan ince bir köprü gibi
parmak uçlarımda kırılan zaman
beyazlar suskun bir kar
siyahlar derin bir kuyu
ben ikisinin arasında
düşmeden duran eski bir hatırayım
çalıyorum ısrarla
kimseye ait olmayan bir akşamı
tuşların arasına sıkışmış
adı konmamış duyguları
ve son nota
usulca kapanırken içimde
şiirim oluyor sessizlik
son nota sönmüyor aslında
uzayıp gidiyor içimin koridorlarında
uzun uzun
duvarlara çarpa çarpa
düşe kalka
taburenin gölgesi bile
beni dinliyor şimdi
oda nefesini tutmuş
geceyi ürkütmemek için
siyah tuşlarda biriken keder
parmaklarıma bulaşıyor
beyazlarda çocukluğum
üşüyen bir Güvercin sanki
kimse bilmez
her susuşun içinde
ne çok çığlık sakladığımı
ne çok ağladığımı
ve ben..
kapanan kapağın ardından
ellerimi dizlerime bırakıp
dinliyorum içimde hâlâ çalan
adı sensiz konmayan
o siyah beyaz şiiri
her susuşta biraz daha
derine iniyor yalnızlığım
çok derin
nota aralarına gizlenmiş
kırık aynalar gibiyim
bak..
hiç çalmadığım bir melodi
dolaşıyor odamda
adı yok ama yüzü tanıdık
belki sen
beyaz bir tuşun ucunda
bekleyen sıcaklıksın kimbilir
belki ben
siyahın içinden geçemeyen
yarım bir cümleyim öylesine
sessizlik gittikçe büyüyor içimde
şiir derinleşiyor, hüzünleniyor
gece sayfalarını çeviriyor
kimse görmüyor
son bir nota daha düşüyor
kırılmadan
duyulmadan
bir kalp gibi yavaşça
şimdi
şiir de susuyor
Siyah
Beyaz
ve aralarında
tutsak bir kalbin
son sessiz notası
tuşların arasında titreyen
zaman sustuğum yerden beni çalıyor
saat tıkırtısı dalga geçiyor sessizliğimle

sevay