Eskiden biz ne güzeldik, değil mi?
Çocuk sesleri sokaklarda bayram gibi,
Kapı kapı dolaşan neşeli yüzler
Harçlık isteyen eller, umut dolu gözler…

Telefonlarımız yoktu belki,
Ama mektuplarımız vardı—
Her bir kelime, yürekten bir tebessüm,
Bakışların ardında saklı bir sevinç saklıydı.

Komşunun ninesi, teyze, genci, yaşlısı
Bir selamın ardında buluşurduk;
Evlerden yükselen yağlı ekmeğin kokusu
Sıcacık sohbetlerin gölgesinde dans ederdi.

Şimdi pahalılık kol geziyor her köşe başında,
Ellerimizdeki telefonlar tek dostumuz gibi;
Komşu ziyareti unuttu kapı eşiklerini,
Yaşlıların kapısını çalmak hikâye oldu eski günlerde.

Camurlu üstümüzle annemizin kızmalarını
Bir zamanlar gülerek dinlerdik;
Şimdi gülüşlerimiz sanki bir tık ötede,
Kalabalığın içinde kaybolmuş bir melodi gibi.

Ah…
Bir varmışız, o eski günlerde,
Her ev bir dost, her sokak bir hikâye…
Ve biz…
Şimdiki yalnızlığımızın içinde
O oyun dolu köşe başlarını arıyoruz hala.

Çünkü eskiden biz ne güzeldik—
Bir komşunun selamı, bir çocuğun neşesi
Bir mektubun satırlarında gizli sevgi…
Hepsi şimdi sadece anı, sadece hasret.