Ey sen, yolcu — dur!
Bu toprak sadece bir toprak değildir,
Kökü tarihte, gölgesi efsanede saklıdır;
Bir milletin yüreğinin çarpan nabzıdır burası,
Bir umut, bir iman, bir ölüm-dirim savaşıdır.

Sisler içinde siperden siper yükselen çığlıklar,
Toprağın bağrında gömülü binlerce kahraman…
Bir çiçek kadar narin canların
Dalga dalga yüreklere akan destanı bu!
Kimi nefesini gökyüzüne saldı,
Kimi toprağa, kimi hedefe odaklı gözlerle baktı…

Ve o gün, martın on sekizinde,
Gün doğarken boğazın sularına düşen ışık
Bir ulusun ebedî ümidini yaktı;
Dost elleri göklerdeki yıldızlarla buluşturdu,
Düşmana korkunç bir kararlılık fısıldadı:
“Burayı kimse geçemeyecek!”

Gelibolu’nun her tepesinde
Bir haykırış var:
Seslerimiz tek tek yitmedi,
Göklerde yankılanan zafer oldu;
Ve her adımda bir mısra yazıldı
Bu toprakların tarihine —
Kanla, inançla, tertemiz bir sevdayla…

Ah!
Kalbimizdeki iman, hüznün ötesine geçti,
Yaşadığımız her anı destan kıldı;
Çanakkale sadece bir savaşı değil,
Bir ulusun direnişini,
Bir milletin ruhunun küllerinden yeniden doğuşunu anlattı.

Ey okuyan!
Bu şiir sadece kelimeler değil,
Bir milletin yaşadığı acıların melodisi,
Kaybolmayan umutların yankısıdır.
Çünkü Çanakkale…
Geçilmez bir yürektir!