Ve ayrıldık...Bitti her şey.
Hiç yorulmadı kalbim seni sevmekten
Gülüşün,bakışın
Dokunmadan,
Gözlerinle masumca sevişin...

Hep uzak tuttun beni kederlerden
Ben sende çok mutluydum
Gözlerinde unutuyordum her şeyi
Ama; bitti Asude… bitti !
Önce aklımın karanlık sularını
aydınlatmaktan vazgeçtin,
Sonra kalbimin derinlerine
demir atmaktan.
Anlam veremediğim karışık duygular içindeyim halâ
Sen…
Son öpüşünle
solup kuruyacak bir gül bıraktığını sandın kalbime
Oysa hiç sönmeyecek bir ateşi
yaktın da gittin
Zaman geçtikçe büyüyor
Zor oluyor, kor oluyor
Ruhuma her yer dar geliyor
Ama sönmüyor,
Yanıyor içimde ormanlar kül oluyor
Ama kalbime koyduğun gül hiç solmuyor

Ama Asude seni ben..
Soğuk ve karanlıkta geçen yıllarıma inat ömrümce beklediğim bahar bilmiştim
Seninle çiçeklerim yeniden açar,
Bir daha solmaz sanmıştım
Sessizlikte, çaresizce kanayan yaralarımı sararken ne güzeldin

Ahh Asude..
Aşk sende gizliydi
O efsunlu bakışlarında
Sendeydi tüm incelik ve zariflik
Şimdi dalgın gözlerimde
Hüzünlü buğular
Acı acı tüketiyor beni
Aşk azalır mı hiç?
Söyle,
Sevginin önüne nasıl geçti,
İçindeki bu yolculuk arzusu
Nerden geldiğini bilmediğim gibi
Gittin… bilmediğim meçhullere
Sen dalından koparamadığım
Nazlı çiçek,
Sen bitmesini istemediğim
Mehtaplı gece
Sen..
Bilmem, düşünmek bile istemem
Şimdi hangi sahile vuracaksın,
Solgun, bezgin, bitik bir halde…

Ahh Asude o kızıl saçlarını
Ben rüzgar sanmıştım uykuma dolan
O gözler gökyüzümdü
Sonsuz ufku hatırlatan
Nasıl farzederim hiç gelmedin
Yalan mı söyledi yine vefasız kuşlar
Şimdi hepsi münadi
Gittiğini haykırırlar her yerde.

Kuruyan dallarımda yeşil yapraklarımdın
Senle hazan hiç gelmez sanmıştım
Şimdi hüzün topluyorum
Gün doğumlarından, gün batımına
Sen naif, nazlı çiçek
Sen karanlık gecelerimin şimal yıldızı
Ahh Asude, sendeydi
Tüm incelik ve zariflik.

Halâ
Beklemeli miyim bilmiyorum
Özlemeli miyim bilmiyorum
Çünkü daha da özlüyorum
Gittin… Sen…
Aradan yıllar geçti..
Ben…
Halâ kaosun zirvesindeyim.
🍁
Rafet Korkmaz
(Asude:sakin, huzurlu)