2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
188
Okunma
Bir ateşten geçtim,
adını koymadılar tarih kitaplarına.
Ne cehennemdi tam,
ne de cennet vaadi.
Sadece insanın
kendi içine düşüşüydü bu.
Bir dairenin ortasında durdum,
taş değil, söz yanıyordu ayaklarımın altında.
Günah değildi beni yakan,
yarım bırakılmış sevmelerdi.
Alev, en çok
söylenmeyen cümleleri severmiş.
Bir kıvılcım yeterdi oysa,
geceyi ikiye bölmeye.
Kalp dediğin,
fazla düşündü mü donar;
az sevdi mi kül olur.
Ben ikisini de yaşadım.
“Yan” dediler,
“yan ki olasın.”
Ateşten kaçmadım bu yüzden.
Çünkü bildim:
Odun olmayan yanmaz,
kül olmayan hafiflemez.
Şimdi hâlâ içimde bir har var,
ne söndürebildim
ne inkâr.
Ama artık biliyorum:
Bu yangın bir ceza değil,
insanın kendine
geç kalmış gölgesidir.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz