4
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
175
Okunma
Bitmek bilmez
bitmez zaman ateş sönmedikçe,
sinmez sürur eteklerime
inmez içime sükûnet..
Ufka uzanıyorum sancımın aşkına
kirpiklerim sızlıyor yaş’tan,
pert gönül bu ağırlıktan
düşerken göz kapaklarım
saklar içimde kış, ikinci baharı.
Sanılanın aksine
gerçeklerin pençesi sivri değil artık
içime oturduğunda acıyor
ama iz yok
zaman durmuyor
ama renk yok.
Bilmek bile
hatırlanmıyor
sayı sonsuz
belki de hiç yok-tu.
Ama yaşamak en kısasıydı yolun
bir o kadar da geniş.. buna rağmen ölmeyi dilerdi,
düşlenenlerin ötesinde, bilinmeyen olmak isterdi
belki de hiç bilmemek...
Mahire
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
