"Aşkı bir kavga değil, insanın kendi varlığına verdiği en ağır ve en onurlu cevap olarak görenlere... Kelimelerin bittiği yerde sükûtun nasıl bir ihtilale dönüştüğünü anlatan bir iç döküş:
Ey Giden.

Aşk, başka gözde kendini seyretme cesareti.
Kaybetmenin, esaretin baştan kabulü gerçeği.
Kendine yetmediğinin itirafı, en onurlu yenilgi.
Aşk, kendini savunmaktan yorulan bilincin teslimiyeti.

Bir bakışta, bir ruhta son bulması mı anlamın.
Kendini kandırmaya razı olduğun en dürüst yalanın.
Özgürlüğün, huzurda son bulması mı iki yalnızlığın,
Yoksa yeniden filizlenip yeşermesi mi hayatın.

Ve sen, kendime kurduğum en anlamlı tuzak.
Senmisin ruhumun huzur bulduğu sığıınak.
Özlediğim için mi, her an seni kutsamak,
Şevkle, kendi varlığımı başka varlığa adamak.
Gerçek olmıyacak kadar güzel düşlerde kaybolmak.

Şu canda sendin, sudan saf, aktan pak, en masum.
Ey özlenen, sendin karbeyaz, en mazlum, en mahrum.
Ey yasak elma, erişilmeyen şu cana haram.
Ey beklenen, bekler prangalar vurduğun mahkûm.

Düşler ve gözyaşı aynı gerçeğe akar.
Bir hayalin izinden bir hayalet koşar.
Can ne arar, hayal mi kurar, varı varlığı boğar.
Her susuş bir nida, sabahla idam gecesi doğar.

Kim kırdı içimdeki rüzgârın kanadını,
İçimdeki yanardağı karanlığa kim bağladı.
Ruhumdaki çocukları hicrana kim adadı.
Kim vurdu, isyanımın paslanmış zincirini sineme.

Ey özsüz kalan, feri yok, ışığı titrer kandilin.
Ey içe çöken figan, nefsin yankısı, kan dilin.
Ey düş bataklıkta gerçeğin, karanlık, sürülmez izin.
Varlığın kendi varlığına verdiği, ağır bir cevap mı gizin.

Her susuş bir kapı, her kapı bir eşiğe varır.
Kirpiğe süzülmez yaş, yüreğe mi yol alır.
Susmak barışmak, söz gönlün yarasını kanatır.
Aşkın sonu mu sessizlik, akıl mı kelimeyle oyalanır.

Sükût, kalpte açan en güzel çiçek.
Sükût, nefsi aşmak, hakikate eğilmek.
Sükût, kelâmın sahte tanıklığını reddetmek.
Seni sana bırakıp, sessizce sensizliğe gitmek.

Ey giden, sen miydin baharımda baltayla gezen.
Ey fırtına, sen misin düslerimi tarumar eden.
Ey sükût, kim bu kendi gölgesinde titreyen beden.
Yoksa ben miyim, kaderin gizli iplerinde oynaşan desen.
Ve ben, sustuğum kadar sevdim, ey giden
Teyfik Şen