SESSİZLİĞİN YANKISI
Kırilmış bir aynayım, parçalarimda ben
Her kıymık bir hatira, her biri bir neden
Suskun bir isyanla bekliyor gecem
Ne yıldız parlar, ne sabah erken.

Zaman akıyor, ben kenarinda durdum
Ne yüzdüm, ne kaçtim içinde boğuldum
İçimde bir çocuk, hala sevgisiz
Ve ben kendime bile yabancıyim, sessiz

Sevmedim, belkide sevemedim, korkudan
Buz gibi, hissiz ellerle dokundum hayata
Bir ömür diz çökmüş, hayali duygulara
Bir kez başımı kaldırmadim dualara

Gözlerim, yaş degilde içe kanar gibi
Bir boşluk var içimde, uçurumdan derin
Her gece içimde olen, bir belki
Ve her sabah ölmeye direnen bir benim

Yorgunum, taşımaktan geçmişin agırlığını
Kırgınım, bir hiç için yandığım yıllara
Kime anlatırsın sönmüş bir yangını
Kim anlar, kim duyar susan yaralara

Artık ne küfre yer var, nede dualara
Nede bir umut var, son duraga
Sadece susmak kaldı bana
Sessizligin bile yankılandığı, o en son ana
Teyfik Şen