Nihal’in nazından geçip geçemeyeceğim
işte o kapı
varlığımı sunmak için durduğum
aynı zamanda yok olabileceğim yelkovan…

öncesinde
bir yaklaşma
bir yoklama
dalgın nefeslerle test etme
ve bahaneler yaratma
ki her biri gizli bir dua
“gel” diyen sessiz harflerle yazılı.

şimdi
bu eşikte
perde kalkıyor Nihal
kendimi görünür kılıyorum
ruhumun çıplak gerçeğini açıyorum
“beni gör” diyorum
“beni gör” demekle
“seni gördüm” demiş oluyorum zaten.

kabul varsa:
temas artık birlikte dokunuyoruz
“biz nasıl temas kuracağız?”
sorusu bir sır gibi yanıyor avuç içimizde
iki nehir bir yatağa dökülürken
su iki değil bir oluyor
rengi beraber alıyor günbatımından.

ret varsa:
temas dışarıdan içeri dönüyor
“ben bu duyguyla kendimle nasıl kalacağım?”
ateş sönmüyor
yanmak başka bir şekle bürünüyor
yıldız içimde doğuyor Nihal
seninle değil
senin için
ve her yakarış
kendi derinliğime açılan bir kapı.

temas arayışı hiç bitmiyor Nihal
yalnızca yön değiştiriyor
kabule de redde de aynı nehrin iki kıyısıyız
her hâlükârda akıyor su
her hâlükârda temas var
ya seninle
ya senin yokluğunla kurduğumuz
içli ve derin muhabbetle…