İçimde bir giz var, Nihal.
Sakladım, sustum, kendi sırrımla yaşadım.
Ama artık dayanılmaz bir ışığa dönüştü sevdam.
Bir eşikteyim şimdi.
Ya açılacağım, yüreğimin kapısını zorlayan o ses olup çıkacağım…
Ya da yakalanacağım, bu sır beni içerden yakıp bitirecek.

Çünkü bu andan sonra, sevgi saklanacak bir nesne değil.
Ya paylaşılacak bir nehir olur, taşar, coşar, iki kıyıyı birden sular…
Ya da yası tutulacak bir güneş batışı, içine çekilip için için yakar.

Ama asla,
hiçbir zaman,
yok sayılmaz.

Sır artık sır olmaktan çıktı, Nihal.
Onu fısıldamak ya da onunla yanmak arasındayım.
Bu eşikten sonra geri dönüş yok.
Sen istersen, bu ateşin adını koyalım beraber.
“Karşılık ve İsim Koyma” demek, belki de…
Yakılan her gizlinin, döktüğü ilk ışığın adıdır.

Bana bir ad ver, ya da beni adımsız bir alevde bırak.
Ama şunu bil:
Artık saklanan bir şey yok.
Sadece itiraf edilmeyi bekleyen, kocaman, diri bir hakikat var.