Bir adam vardı.
Yaz kış kapı önünde kitap okurdu.
Rüzgâr,
sayfaları ondan önce çevirirdi.
Bazı kitaplar okunmaz yaşanır
Kitap biterdi,
adam başlardı.

Uzun bir değneği
ata benzetirdi.
Atın gölgesi olurdu
Sokaklarda
kimseye çarpmadan sürerdi.

Herkes severdi onu.
Dokunulmazdı.
Sevilene dokunulmaz zaten.

Bir gün bir kadın yere düştü.
Bir anda herkes dondu
Adam güldü.

Kara sevdalı derlerdi
Hiç görmemiş
Adını söylerdi
Sanki sese giderdi

Ben de bir kadını sevdim.
Adını içimden söyleyerek
hayata tutundum.

Akıllı mıydık, deli mi
Akıl önemliyse eğer,
kalp
hangi deftere yazılacaktı?

Bir gün sordum
“akıllandı” dediler.
O gün
sustum.

Bazı uyanışlar
insanı
hayattan çıkarır.

Şimdi yaşlıyım.
Bir deli görsem
yolumu değiştiririm.
Ama rüzgâr sert eserse
elim
görünmez bir değneğe gider.

Hâlâ bilmiyorum:
Ben mi oydum
yoksa
hayalim bu muydu?


Seddar İnce / Mersin / 14.01.2026