Pankartlar konuşur
siyaset meydanlarında.

Bir el dine uzanır,
öbürü kimliğine.
Cebin dibi de söz ister,
bazıları da onu işler.

Nezaket mi?
Seçim otobüsüne binememiş,
durakta unutulmuş bir hanımefendi.
Zarafet desen,
miting kalabalığında ezilmiş bir çiçek,

Kürsülerde ses çok,
dinleyen yok
Herkes bir yerinden bağırır memleketin,
kimisi yukarıdan,
kimisi kandan,
kimisi mutfaktan,

Ben mi?
Kenarda simit yerim, çay içerim,
çay simit hesabı yapmadan
susarak siyasetçileri izlerim.

“Ah bir ‘İncelik Partisi’ çıksa” derim,
rozetinde gül, cebinde mendil olsa…
oy veririr miyim? Asla.

Göbekaltı siyaseti severim
“Godummu” diye başlayan
kemer altı vaatlere.
Aklım yukarı bakar,
oyum aşağı iner.

içimdeki muzır seçmen
mührü basarken de
oyu sandığa koyarken de
arsızca güler.


Seddar İnce/ Mersin/ 26.01.2026