Unutma deme kendine,
Zihin silgi değildir;
Hafıza,
İzle çalışır.

Bir an karardı diye
Haritayı yakma;
Yol,
Adımlarını tanır.

Zaman örter sanırsın,
Oysa saklar;
Tohum,
Toprağın belleğidir.

Kırgınlık geçince
Ders geçmez;
Acı,
Defterin kenarına yazılır.

Gözden ırak olan
Kalpten düşmez her zaman;
Bazı yüzler
İç duvara asılır.

Unuttuğunu sandığın dua
Saatini bekler;
Yağmur,
Bulutları saymaz.

Gece sustu diye
Hikâye bitmez;
Hatıra,
Işığını kısar sadece.

Bir söz yarım kaldıysa
Uçup gitti sanma;
Kelime,
Yolunu içte tamamlar.

Kaybolan şeyler vardır,
Bilerek saklanır;
Ruh,
Fazla ağırlığı emanet bırakır.

Her hatırlayış
Yük değildir;
Bazı anılar
Denge taşıdır...

Düştüğün yeri anımsa,
Orası pusuladır;
İz bilmeyen,
Yön bulamaz.

Kalbin yorulduğunda
Hafızayı suçlama;
Unutmak bazen
Dinlenme biçimidir.

Ama şunu unutma,
Unutma demek Lâ Tensa;
Emanet edilen hakikat
Sende silinmez.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(14 Ocak 2026)