Daralma deme kalbine,
Boğaz sandığın yer
Nefesin
Yerini aramasıdır.

Sıkıştığında göğüs,
Ev küçülmez aslında;
Eşya çoğalır,
Ruh düzen ister.

Bir an yetmediğinde dünya,
Kendini suçlama;
Ufuk,
Yakına geldiği için dardır.

Basınç arttıkça
Taş bağırmaz;
Elmas,
Sessizce doğar.

Korku duvar örer sanırsın,
Oysa kemer kurar;
Yük,
Oradan geçer.

Dar geçitler vardır,
Genişliği öğretir;
Omuzlar sürtünmeden
Meydan tanımaz.

Kalbin daraldığında
Saatleri suçlama;
Zaman,
İç hacmini büyütür.

Bir düşünce sıkışırsa
Çözme diye zorlanma;
Bırak,
Kendine yer açsın.

Gece içeri çöktüğünde
Odayı karartma;
Karanlık,
Işığı çağırmanın yoludur.

Söz azaldıkça
Mana çoğalır;
Suskunluk,
Genişliğin gizli kapısıdır.

Daraldığını sandığın an
İçine bak;
Orası,
Yeniden inşa alanıdır.

Zor gelen bu hâl
Tutulma değil;
Kalbin,
Kendi göğünü genişletmesidir.

Unutma,
Genişlik her zaman dışarıda olmaz;
Bazen iç,
Kabına sığmaz olur.

O yüzden Lâ Tetezâyek,
Yani daralma;
Bu sıkışma bir kapanış değil,
Genişliğin eşiğidir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(13 Ocak 2026)