KİM BİLİR
Gecenin sessiz uğultuları ağır ağır,
Çatıların üzerine damla damla düşerken,
Sen hiç yüreğinin sesini duydun mu?
Gönlünde fırtınalar koparken
Umutlarına elvada demek zorunda kaldın mı?
Sorarım Sana..?
Ey deli divane olan gülüşlerim!
Bak gözlerimin içine bak,
Korkmadan, ürpermeden..!
Bak ki,
Gözlerini kaçırma gördüklerinden!
Kaçırma ki anla kalmakla- gitmek arasında ki
Dayanılmaz kalp sancılarımı,
Günden güne eriyip giden cansız bedenimi,
Ruhumun demir parmaklıkların arasında kalmış,
Duygusuz bakışlara gebe,
Esaret yüklü, parangalara vurulmuş halini!
Kim bilir ?
Belki sağır vicdanın derin maraz,
Uykusundan uyanır!
O zaman belki
Binlerce kez dikenli yollardan geçmiş,
Nasır görünümlü, ama sızım sızlayan,
Gülüzar bahçemin sıcaklığını, hisseder!
Kim bilir belki,
Ufukta bir ışık, bir şimşek çakar da
Çatılara düşen sessiz uğultulara!
Elveda denilen umutlar bile,
Kim bilir belki yerini,
Düğün dernek coşkusuyla,
MERHABA’ lara bırakır
Kim Bilir...?
Deli Divane Gönlüm!
14.01.2026 Ank. P.ÇETİN