Artık her sabah eksik uyanıyorum babam,
Güneşin doğuşunda bile bir soğukluk var.
Hani "korkma, ben buradayım" derdin ya her sarsıntıda,
Şimdi hangi yana dönsem,
Sadece senin yokluğun var.

Senden sonra gözlerimin ferini de kaybettim babam,
Bakıyorum ama görmüyorum artık bu dünyayı.
Ruhum karanlık bir mahzene çekildi sanki,
Unuttum seninle kurduğum o renkli rüyayı.

Adımlarım ağırlaştı, yollar sanki uzadı,
Yüküm sadece hasret değil, sessiz bir feryat.
Seni ararken kaybettiğim o çocuksu gülüşüm,
Geri gelmemek üzere terk etti beni bu hayat.

Söylesene babam, gökyüzü neden bu kadar sağır?
Hangi bulut saklıyor senin o müşfik sesini?
Ben burada her nefeste biraz daha yorulurken,
Kim dindirir içimdeki bu yangın nefesini?

Zaman bir nehir gibi akıp gidiyor diyorlar,
Oysa benim saatlerim hep o vedada durdu.
Dünya dönmeye devam etse de ne çıkar,
Benim içimdeki o koca çınar bir gece devrildi, kurudu.

Hangi duaya sığınsam ucu sana dokunuyor,
Hangi kapıyı çalsam eşiğinde senin hatıran.
Öğrettiklerin rehberim olsa da şu karanlıkta,
Yine de en çok eksik kalan sensin, canım babam.

Ellerim boşlukta kaldı, tutunacak dalım yok,
Gölgene sığındığım o günler şimdi birer masal.
Hayatın fırtınası dindi mi sanıyorsun?
Ben hala o fırtınanın ortasında, tek başıma yalınayak.
Hayat tam da senin bıraktığın yerden ısmarladı bana.

Eskiden her şeyin bir cevabı vardı sende,
Dizine yatsam geçerdi bütün bu sancılar.
Şimdi koca bir boşlukla dertleşiyorum her gece,
İçimde dinmek bilmeyen, amansız bir sızı var.

Kırgınlıklarım artık satır aralarına sığmıyor,
Taşıp dökülüyor bu kağıda, bu sessiz odaya.
Ben seninle tamamlanmış bir masalın sonuydum,
Şimdi yarım kalmış bir hıçkırığım bu koca dünyaya,

Söylesene babam,
Hangi dua iyileştirir bu amansız boşluğu?
Hangi rüzgar getirir senin o tanıdık kokunu?
Ben hala bıraktığın o kapı eşiğindeyim,
Bekliyorum bitmeyecek o sonsuz yolculuğunu.

Belki bir gün bir rüyada buluşuruz yine,
Sen yine "gönül toprağıma düşen canım kızım Cemrem" dersin,
Ben yine o an çocuk olurum.
Gözlerimin feri o an geri döner mi bilmem ama,
Senin o huzurlu gölgende ancak soluk bulurum.

Ben senin yarım kalan duan,
Sen benim dünya üzerinde bitmeyen gurbetimsin.
Cemren düştü babam ama ne toprağa ne suya; sadece senin o derin sessizliğine...
Gittiğin o günden beri bu hayatta bir emanet, bir konuk gibi kaldım;
Her nefesim biraz eksik,
her gülüşüm biraz senden kalma bir hıçkırık şimdi..
🥀🥀🫀

Cemre yaman✍