Tükenmişim ben,
bu dünyanın gamında, kederinde…
Gün ağır, yük ağır,
yüreğim diz çökmüş zamana.
Bir “dayan” saklı içimde,
adını bilmediğim bir duaya tutunur gibi.

Tükenmişim ben,
sözlerim yorgun, susuşum uzun.
Kalabalıklar içinden geçiyorum,
kimseye değmeden.
Her adımımda bir “ya Rab”
düştü gönlümün eşiğine.

Nedir bu çile, nedir bu gam?
Sabır inceldi, umut sessiz.
Geceye sığındım,
gündüze ulaştım,
gözlerimle göğe alıştım.
Bir dilek var her nefeste,
kabulü Sen’den beklenen.

Tükenmişim ben,
ama kopmadım duadan.
Kırıldım, eğildim,
dağılmadım.
Her yarada bir hikmet,
her sızıda bir Sen’e çağrım.

Dünya ağır geldi bazen,
yüküm kendimden büyük.
Yoruldum insan olmaktan,
affet…
Bu yorgunluğun içinde bile
Sana açılan bir kapı hep saklı.

Tükenmişim ben,
ama hâlâ buradayım.
Elimde hiçbir şey olmasa da,
avucum duadan ibaret.
Al beni bu yorgun hâlimle,
çünkü dönüşüm yine Sana’dır.

Tükenmişim ben…
Ve bu tükenişin sonunda,
adını koyamasam da
bir teslimiyet hep var.
Gamı alan, çileyi bilen Sensin;
ben yalnızca Sana geldim.

ALİ RIZA COŞKUN