​
Zaman beni unutmuş, ben de zamanı,
İkimiz birbirimize dargınız sanki.
Saatin işleyişi bile zerre umrumda değil,
Karanlık dünyamın tam ortasından.
​
Geçiyor vefasız yıllar,
Ne gecem belli, ne gündüzüm.
Geceyi gündüzle bir yaşıyorum;
Ömür, su misali akıp gidiyor.
​
Ne bir izi var, ne de bir izahı
Aldığım her nefes, acılarımı taze tutuyor.
Boğazıma düğümlenen kelimeler,
Çıkıp intikal etmiyor dudaklarıma.
​
Belki de barışmak istiyorum zaman ile,
Gönlüm bir zamanlar mesken idi
Dostluğa, sevgiye, umutlara, yarınlara;
Şimdi terk edilmiş, virane gibi gönül sarayım.
​
Harap olmuş gönülde kim kalır ki?
Dostluk, arkadaşlık, sevgi hepsi yalanmış,
Yalan dünya gibi;

İhanetin kör bıçağı saplı dururken sırtımda.
Sinemde sevdanın bıraktığı,
İyileşmez yaralar var; lakin kimse bilmez benden başka.
Gözlerimden bir damla yaş düşmüyor,
Kurumuş göz pınarı küsmüş zamansız zamana.
​
Bekliyorum ne zaman bitecek ucu bucağı görünmez
Çileli yolculuğum, ömrümün son durağı...
Sonsuzluğa yolculuk sessizce; ölüm ile gelir.
​
Ben artık ne güneşin, ne ayın peşindeyim.
Kayıp bir benliğim var Ankara’nın sokaklarında.
Sadece o anı bekliyorum, bu acının bitmesini.
​
Benimle beraber sarılır. kefene benimle beraber girer toprağa,

Galiba bundandır zamanın
Usul adımlarla ilerlemesi.
​
Unuttum sevinci, neşeyi ve gülmeyi.
Hani o türkü vardı ya: "İki gözüm iki çeşme"...
Sanki benim için yazılmış
Dinlediğim o türkü.

Seslensem de duymuyor,
Ne gelen var ne giden.
Kapı zilinde kaldı kulaklarım;
Yapayalnız kaldım gönül hanemde.
​
Her köşede bir hatıra, bir anı bırakıp
Gitmek istiyorum bu yerden.
Felek vurdukça vuruyor, sormaz
Düşkün halimi.
​
Ayaklarım bağlı pranga vurulmuş ağır bir zincire,
Dönüp dolaşsam da hep aynı yerdeyim.
Ne olur kurtarın beni bu çıkmaz kaderden.
Ondandır karanlık dünyamdan çıkmayışım.
Ondandır zamansız zamana
Dalgınlığım.

​İZZET GAYRETLİ
​