Sabaha şiir olur geceden kalma hüzün
Kimliksiz bir duyguya esir düşerse kelâm
Ne yazın hatrı kaldı, ne kışın, ne de güzün
Ne dostlar hoşça kal der, ne kuşlar verir selâm
Işıksız bir köşede belirir o an yüzün
Lütfunu sona sakla, nerede kaldı belâm?

Ve hangi duâ suçlu, hangi bedduâ haklı?
Düne cevap vermenin mânâsı var mı şimdi?
Mâdem ki her insanın içinde cânî saklı
O hâlde infazıma ağlayan cellât kimdi?

Sahte bir alkış kadar çekiniyorken dünden
Yârının vebâlini eksiltemem ki günden...

Râzı olmak zor değil, lâkin neyime yarar
Asırlık bir sevdâyı bir günde silen kader?
Bırak sitem etmeyi, isyanı bile zarar!
Zâten sevmek bahâne, mukaddes çilen kader...
Ne yapsam da nafile; değişmez asla karar!
Çünkü haddini bilmez her şeyi bilen kader...

İsterse arşa değsin, var mı günahın hayrı?
Zerre kadar da olsa sevâba şükretmeli
Sorular sorulmaktan utanır oldu gayrı
Belki de sırf bu yüzden cevâba şükretmeli

Ne cennet ne cehennem; arafta yittim işte.
Sensiz bir imtihanı bitirip gittim işte…