Akşam inerken dar bir sokak üstüne,
Yağmur titrer taşların solgun yüzünde.
Bir çocuk ağlar, avuçları boş,
Gözleri dünyaya kırgın, yüreği sarhoş.

Kırık bir bankta yaşlı bir adam,
Cebinde yalnızlık, omzunda zaman.
Genç bir öfke geçer yanından sert,
Sözleri bıçak gibi, bakışı dert.

Bir an durur rüzgâr, şehir susar,
İki kalp arasında ince bir duvar.
Çocuk uzatır titrek elini,
O duvar çatlar, çözer kaderin ipini.

Yaşlı eğilir, cebinden sıcak bir ekmek,
Bölünür umut gibi, bölünür emek.
Genç başını eğer, sözünü yutar,
Bir tebessümle içindeki yangın solar.

Yağmur diner, taşlar aydınlanır,
Karanlıkta hoşgörü bir kandil yanar.
Küçük bir iyilik düşer dünyaya,
İnci olur kalpten kalbe, yarınlara.

Gör ki bir sokak değişir bir el ile,
Bir söz iyileştirir yıkık gönlü bile.
Hoşgörü ektiğin her adımda,
İnsanlık büyür senin adınla.

Pevruzi Hasan