6
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
186
Okunma
Orman Nefes Deyişi – Hikâyesi
Bu deyiş,
insanın kendini doğanın sahibi sandığı bir zamanda,
ormanın ise sessizce can verdiği bir dönemde doğdu.
Bir gün insan, baltayı eline aldı.
“Bu sadece ağaç” dedi.
Ağaç konuşmadı.
Ama su azaldı, hava ağırlaştı, nefes daraldı.
İnsan hastalandı.
Şifayı aradı; dağda, taşta, toprakta…
Sonra fark etti ki,
şifa dediği şey,
kestiği dalın gölgesindeymiş.
Orman,
insana düşman olmadı.
Yakılana gölge oldu,
kesene bile serinlik verdi.
Dört mevsim boyunca
sabretmeyi öğretti,
sessiz kalmayı değil.
Bu deyiş,
“ormanı koruyun” demek için yazılmadı.
“Orman sizsiniz” demek için söylendi.
Çünkü orman;
nefesin adı,
suyun yolu,
havanın temiz yüzü,
insanın vicdanıdır.
Bu deyiş,
bir çevre çağrısı değil,
bir can çağrısıdır.
Cemde okunduğunda,
ağaç “eşya” olmaktan çıkar,
can olur.
Toprak susmaz,
su hatırlatır,
insan haddini bilir.
Ve dede, sonunda şunu niyaz eder:
“Orman yaşarsa insan yaşar.”
Orman Nefesi – Deyiş
Dokunmayın ormanlara, candır o
Yaşamın tek nefesidir, handır o
Dalda yaprak, kökte su olandır o
Orman dediğin Hakk’tan nişandır
Ağaç deyip de geçmeyin ey insan
O da alır nefes, verir her zaman
Toprakta su, gökte bulut, ovadan
Orman dediğin bu yaşamın özü
Her hastalığa şifa taşır dalı
Her yaraya merhem olur yaprağı
Sessizce sarar insanın hâlini
Orman dediğin sırrın dert ortağı
Su hayat, hava nefes demektir o
Yaşam demektir, deva demektir o
Mutluluk, neşe, sefa demektir o
Orman dediğin huzur kapısıdır
Dört mevsim güzellik giyer üstüne
Bahar olur, düşer insanın gönlüne
Kış mevsimi sabır öğretir özüne
Orman dediğin yaşam verir cana
İnsandan öte binbir hâli vardır
Kırmadan seven, incitmeyen sırdır
Kesene bile gölgesi acıdır
Orman dediğin Hakk’a yakınıdır
Yakma, yıkma, kıyım yapma ormana
Bir dal kırılırsa dokunur cana
Orman düşerse zehirdir insana
Orman dediğin insanın aynası.
Pevruzi Hasan
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.