6
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
246
Okunma
Bir zaman soframız dardı ama candı
Bir ekmek bölünür, herkes pay alırdı
Sesimiz yüksekti, yüzümüz güldü
O günler içimizde tüten ocaktı
Komşu kapı çalmaz aç kalayım diye
Hal hatır sorulurdu, dert paylaşılı
Kimse kimseyi incitmezdi bile
İnsanlık vardı da dünya yaşanırdı
Çalışan emeğiyle ayakta durdu
Okuyan okur, yarınını kurardı
Alın teriyle kazanılan lokma
Helal diye çocuk önüne koyardı
Ne oldu da söz çoğaldı, gönül az
Ne oldu da merhamet yere düştü
Kalabalık içinde kaldık yalnız
Ocak durur ama içi çoktan söndü
Şimdi sofralarda yemek var ama
Bir tas huzur yok, kimse doymuyor
Kapılar kapalı, yürekler kapalı
Kimse kimseye artık selam olmuyor
Bir çocuk ağlıyor duyulmuyorsa
Bir anne susup boynunu eğerse
Zengin tok, yoksul aç duruyorsa
Ocağın dumanı göğe değmezse
Ağlarım ben geçmişe değil üstadım
Ağlarım bugünün vicdansızlığına
Bir ocak sönüyorsa göz göre göre
Bu yaşlar düşer insanlığın alnına
Pevruzi Hasan
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.