Eskiden şiirlerde kanardı sözüm
Şimdi harfler dökülür, sessiz bir yüzüm
Okunmaz oldu kelam, kilitlendi özüm
Kendimi yazımda bulmam imkansız ..



Engin sular çekildi, kaldı kurak izler
Vefayı arar gözler, bilinmez kim gizler
Derdimi anlatsam beni kim dinler
Yaramda ilacı bulmam imkansız ...



Yolumu yitirdim ben, pusulasız kaldım
Saptığım her yolu ona gider sandım
Aynı dağları aştım, hep aynı yere daldım
İzini izimde bulmam imkansız ...



Mevsimler döndü ben yerimde kaldım
Savrulmuş yapraklar gibi rüzgâra daldım
Kime açsam yaramı , beni dinler sandım
Dünyada dostluğu bulmam imkansız ...



Sazımın teli sökük, nağmesi yaralı
Eski bir türkü çalar, bilen kalmadı hâli
Her dinleyen soruyor kimdir bu sevdalı
Sazımı sözümde bulmam imkansız ...



Utanırdım eskiden, şimdi yüzüm kara
Hicap perdesi yırtık, çıplak her yara
Düşlerimde gülenler, uyandım ki zara
Gülümü ömrümde dermem imkansız ...



Bir ben vardı bir zaman, şimdi o ben değilim
Kabuğumda yabancı, ruhumda bir deliyim
Aşkın küllerini savuran rüzgar yeliyim
Ruhumu bedenimde bulmam imkansız ...




Çağdaş DURMAZ