sana bakınca
zaman adını unutuyor bende

tüm anlar
bütün saatler susuyor
ve kalbim ilk kez kendi sesini doğrudan duyuyor

gözlerinde ışıltılı bir akşam var
ne tamamen gece
ne de büsbütün gündüz
gözlerin bir inci
tanımlamaktan zorluk çektiğim

insan orada
gözlerinde kalmak istiyor
yarım kalmış cümleler gibi
tamamlanmayı bekleyerek

sevgi dediğin
yüksek sesle söylenmiyor bazen

bir omuz yakınlığı
bir susuş
birlikte aynı yere bakmak kadar derin olabiliyor
bu durum olsa olsa sevgidendir
başka ne olabilir ki

hem ben seni
sana dokunmadan seviyorum
geneli konuşursak
gerçeği dile getirirsek

çünkü bazı aşklar
elden değil ruhtan tutulur

o yüzden adını içimde taşıyorum
ruhuma yük değil bu
tam tersine
insanı ayakta tutan en zarif ağırlık
taşımaktan hoşnut kaldığım

eğer bir gün
yorgun düşersem hayata
bil ki sebebi sen değilsin

çünkü sen beni yoran değil
beni iyileştiren en güzel yerdesin

o yer gönlümün başkenti
o yer içimin sen bereketi

ve şunu iyi bil
sevmek sana sahip olmak değil
sen varken daha iyi biri olmaya çalışmaktır

-Meselci