Yetmiş beş yaşında ihtiyar gibi
Ömürü çıkarken yorulmuş ruhum
Terkedip gidilmiş bir diyar gibi
Yalnızlık içinde kurulmuş ruhum..


Yürüdüğüm yollar, aldığım nefes
Sanki bana zindan, sanki bir kafes
Çoçukken bile hiç etmedi heves
Dünya’ya gelmeden darılmış ruhum..


Hayasızlık ile kirlenmiş cihan
Meydana saçılmış en mahrem nihan
Gerçeği isteyen oluyor ziyan
Ortadan ikiye yarılmış ruhum..


Bir alem vardır ki cana sefadır
Her lokma ekmeği, suyu şifadır
Dostların dostuna sözü vefadır
Oraya hasretle sarılmış ruhum..


Bilemez bunları; menfi bakanlar
Üstüne gül serpip, zehir kokanlar.
Semayı aşk ile seyre çıkanlar
Görürler manaya serilmiş ruhum..


Velhasıl hüdayı arayan her kul
İstemez ne saray ne para ne pul
Bir derviş kilimi veyahut bir çul
Yeterdi, Rabbine vurulmuş ruhum...