Civarın en güzel kızıydı Ayşe
Kapkara gözleri, kaşları vardı
Gittiği her yere verirdi neşe
On yedi, on sekiz yaşları vardı...


Simsiyah saçlıydı, beli inceydi
Hani “fettan” derler, öyle bir şeydi
Sanırsın babası ağaydı, beydi
Fazla abartılı düşleri vardı...


Bir bakan bir daha dönüp bakardı
Taze açmış güller gibi kokardı
Bir gülüşü var ki yürek yakardı
İnci mercan gibi dişleri vardı...


Anası anlatıp gururlanırdı
Kızı güzel diye mağrurlanırdı
Kendiyle konuşur, homurdanırdı
Biraz çetrefilli işleri vardı...


Ramazan emmiyse baba biriydi
Mütevazı, sadık, sözün eriydi
Sofrası gariban, fakir yeriydi
Daima kaynayan aşları vardı...


Gelelim Ayşe’nin akıbetine
Varıp gitmiş zengin Çetin itine
Komşu abla gitmiş ziyaretine
Dedi: Kanlı akan yaşları vardı...


Yüzü güzellerin bahtı karaymış
Mutluluktan yana gönlü yaraymış
Kötüye varınca kabir saraymış
Yaşarken dikilen taşları vardı...



Mervan Tan