3
Yorum
24
Beğeni
5,0
Puan
160
Okunma
penceresini açmaya korktuğumuz kalbimizin,
kapısını söküp attık
ruhumuzun menteşesinden
buyur ettik içeri
sadece üç harfinin adını duyduğumuz
o yabancı bilmeceyi..
dokunmamalıydık
razıyken yanmaya tenimiz
susmadık kavgalarda kendimizce
biz olmasak aşk olurmuydu
ayrılık özlem kavuşmalar
şiirde kalırdı sevabına öpüşler
hatırladıkça tebessüm ederdik
içimiz ağlar
geceyi beklerdik
ceplerimiz gölge dolu
sokakta siyah adımlar arardık
ayakkabılarımız çıplak
saçlarımızda dolunay bulutları
kaldırımlar ayyaş
düşe kalka terk ederdik kenti
kör yolları yürüdükçe
unutulurduk
unuturduk
bizden sonra her şeyi..
karan
5.0
100% (9)