ruhumdaki izler o kadar derin ki anlatamam
ne yana dönsem bir acı bana bakıyor
sanki her köşe başına
adım bilerek yerleştirilmiş

hangi yola düşsem
çile benden önce çıkıyor karşıma
yolun başında bekleyen
eski bir tanıdık gibi

anlatmak istesem
bütün kelimeler diz çöküyor içimde
çünkü içimdeki izler
çok derin,
çok kalabalık

ruhuma öyle işlenmiş ki anlatamam
onu hangi zamanda,
hangi el kazıdı
bilemedim
fark etmedim hiçbirini

acı usul usul çalıştı
hiç ses çıkarmadan
yerleşti

taşıdıkça dahada ağırlaşıyorlar
ağırlaştıkça
yüreğim daha sık daralıyor
sancıyla,
geceyle

ben sadece taşıyorum
bu yük, hayattan kalma

ve artık ben çok yorgunum
yorulmak bile
bir yük şimdi

o acı ve o çileyi
herkes bırakıp gitti
nasılsa bir tek bende kaldılar

bakınca şimdi daha iyi anlıyorum
taşıdığım izler hala taze
kabuk bağlamamış yaralarım

ben o kadar çok yıprandım ki
bunu bile anlatamam

şimdi bakıyorum oraya buraya
kendime yer arar gibi
sonra
ah vah ederek
vuruyorum dizlerime

geç kalmış bir hesaplaşma gibi

niye bu boş vermişlik
neden bu aymazlık
neden herkes görmezden geliyor

her yerde bir neme lazım
rahatça dolaşıyor

bakıyorum her kavganın sonunda
suçu sabit olanlara,
olması gereken yerlere
şaşıyorum

çünkü onları değil de
ben kendimi
darağacında buluyorum

sızı dünde aynı
bugün de

ruhumun en derin yerinde
silinmeyen o iz
hala taze

kanadıkça kanıyor
taşıyor
öylece
*
Mehmet Demir
251223