Yanmak benim hükmümdür, nârdan şikâyet ne;
Kül olmadan bilinmez bu derdin hakîkat ne.

Derdim bana sultandır, dermânı sorar dil kim;
Taht üstüne zincirdir, bilmez o esâret ne.

Bir âh ile göçtü ben sandığım o cihânım;
Benlik dedikleri hep bir vehm-i hayâlet ne.

Hicrânla yoğruldum ben, vuslat bana zehirdir;
Âyînesi kirli cân, bilmez safî letâfet ne.

Aklım dediğim cellât, kurdu yoluma dârı;
Aşk geldi bir nefeste, sordu mu adâlet ne.

Nefs ile cenk ettim ben, seyfim gözyaşımdır;
Her secde bir infâzdır, alnımdaki cinâyet ne.

Ölmek sanılır bu yol, bilmezler ki doğmaktır;
Âşıkların mezârı feth üstüne fethât ne.

Yara dediğin sırdır, kan dediğin ikrârım;
Aşk ile bakan gözde cehennem bile cennât ne.

Ben yandım, külüm kaldı rüzgâra emânet;
Külümde yazılıdır aşk ile sırr-ı saltanat ne.

Fatih Disbudak