3
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
45
Okunma
Her insanın hayatında, zamanı ikiye bölen biri vardır.
Bazıları onunla aynı ömrü paylaşır. Bazıları ise sadece aynı özlemi...
Aşk, her zaman "seni seviyorum" demek değildir. Bazen yıllarca kimseye anlatamadığın bir sessizliktir. Kalabalıkların içinde eksik hissetmek, gece herkes uyuduğunda aynı hatıranın kapını çalmasıdır.
İnsan en çok terk edildiği gün değil, artık beklemeyi bıraktığı gün ağlar.
Çünkü umut ölünce gözyaşı da susar.
Sonra hayat devam eder. Gülümsersin, çalışırsın, konuşursun, yaşarsın... Herkes seni iyileşti sanır. Oysa bazı yaralar kapanmaz; sadece görünmez olur.
Ve bir gün anlarsın...
Aslında kimse bir insanı unutmaz. Sadece onsuz yaşamayı ezberler.
Bu şarkı, kavuşamayanların... Geç kalanların... Yarım kalan cümlelerin... Hiç gönderilemeyen mektupların... Ve hâlâ bir isim duyunca kalbi yerinden oynayan herkesin hikâyesidir.
Çünkü bazı insanlar gider.
Ama onların yokluğu, yıllarca bizimle yaşamaya devam eder.
Ve belki de aşkın en acı gerçeği şudur:
İnsan, en çok "keşke" dediği kişiyi sever. Çünkü zaman, hiçbir yarayı tamamen iyileştirmez; sadece acının sesini kısar. Ama kalp... Kalp, sevdiği insanın gölgesini ömrünün son nefesine kadar taşır.
Söz & Beste: Gölgesiz (Şair Yazar)
Müzik, Düzenleme ve Vokal: Fatih Dişbudak
Verse 1
Bazen insan, kendi kalbine misafir olur.
Kapıyı usulca çalar,
İçeriden gelen sessizliği ev sahibi sanır.
Ben seni öyle sevdim.
Verse 2
Bir kıyıya vurmadı adın,
Ama bütün dalgalarım senden döndü.
Kimse görmedi; gülüşümün içine sakladığım enkazı.
Oysa her sabah biraz daha eksilerek tam görünmeyi öğrendim.
Chorus
Bir ağacın son yaprağı gibi inat etmedim hayata.
Sadece, düşeceğim yönü senin rüzgârın belirledi.
Bridge
Şimdi benden geriye sesini duymayınca
Ürpermeyen bir beden değil, alışmış gibi yapan yorgun bir bekleyiş kaldı.
Outro
Ve anladım...
İnsan, en çok da hiç sarılmadığı bir hatıraya üşüyormuş.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz