0
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
62
Okunma
Rengârenk beyazlarınla,
upuzun bacaklarınla öylece durdun önümde.
Kalabalıktı;
onlarca insanın içinde sadece sen ve ben vardık.
Her yerden gelmiştik,
doluşmuştuk avuçlarının içine.
Şunun şurasında
ne kaldı aramızda,
yürüyorum…
Kaç kişi kaldı aramızda,
bilmiyorum…
Bildiğimce ben Adem’im,
Adem’lik denirse buna.
Omuzumdan göğsüme yardın beni,
gitmek gibi bir şeyle.
Damarlarımı düğümledin.
“Ölmek gibi,” dedim,
anla diye.
m.emre
5.0
100% (3)
