Ve sonra,
ellerimizi bitişik düşünüyorum.
Her şey ve ben,
öylesine söylenmiş bir merhabanın ertesindeyim.
Kıyıda köşede unutulmuş ne varsa,
biraz bana benzeyen.

Bir iki kalp çarpıntısı,
biraz gökyüzünün göğsünü delen kuş uçuşu,
biraz ertelenmiş kuş cıvıltısı gibi.
Geç kalıyorum bahara ve…
Yedi kırk beş vapuruna geç kalan
insanların telaşları geçiyor önümden.

İskelenin önünde,
bir sandalyeden daha fazla.
Demli bir çay.

Akşamüstleri,
gökyüzünün üzerine örttüğüm perdemi aralayıp sokağın boşluğuna bıraktığım bir bağırtı gibi, öylesine.

İskelenin önünde,
denize bakan bir sandalyeden daha fazla.
İki şekerli.

Çiçekli bir merhabanın ertesindeyim.
Noksanlarını tamamlayarak aklımdan,
insanların.
Neye benzer hiç bilmiyorum bileğine taktığın saatin sesi.
Gidip geldikçe birbirine benzeyen
yüzleriyiz, insanların.
Diğer yolların birbirinden uzaklaşarak
ve törpülenerek kaybolmasına benzeyen.

Sen ve ben,
en çok biziz aslında.

m.emre