VAHDET DERYASI

Yıktım gönül sarayımda ne varsa put olan,
Masivâdan doğan sevdaları sildim bir bir.
Geçtim mekân kaydından, çizdim hudutsuz olan,
Zâtını bıraktım gönül deryama sır gibi.

Şimdi bir “Sen” kaldı, bir de sükûtlu hâl,
Katre deryada eridi, kalmadı ne hâl ne mâl.
Fenâya düşen can, bekāya açtı yol,
Ben dediğim susunca konuştu Hakikat.

Ey Aşk, senin makamın gönüldür ezelden,
Ten bir virâne imiş, bilmezdim önceden.
Nârınla yoldaş oldum, yanarak geldim Sana,
Her kıvılcım “Hû” dedi, düştü dilimden yana.

Âzâlarım emrinden çıktı mestliğe,
Aklım aczde kaldı, can uçtu bekāya.
Bulutlarla raks eder ruhum semâda,
Zaman çözülür, mekân erir bu seyr ü sülûkta.

Dolunayda hilâlin sırrını ararım hâlâ,
Aşk’a dönen yüzümle geçtim ben yıldızları.
Rotası Aşk olanın menzili yoktur sınırda,
Vuslat deryasındadır bütün yolların varlığı.